مكتوب

صاحبخونه ی جدید وبلاگ ...

بهانه...!

گاهی اینقدر حرف روی سینه ات سنگینی می کنه که دوست داری همه ی دنیا برات بشه دو تا گوش که فقط تو بگی و اون بشنوه....

گاهی دوست داری همه داراییت بشه یه قلم و چهار تا ورق کاغذ که همه حرفای دلت رو تو خودش جا بده...

این چند وقته که ننوشتم دنبال اینها بودم...

چرا دنیا اینجوریه؟!!!

گاهی به خودم میگم کاش دنیا یه تابلو نقاشی بود تا هر جاش و دلت خواست پاک می کردی و از نو میکشیدی....

گاهی دوست دارم غریبی خدا روروی زمین سیر گریه کنم...

گاهی دوست دارم تمام بنده های خوب خدارو ......

ولش کن ... این روزا دوست دارم فقط بخوابم تا هیچ چیز اذیتم نکنه...!!!

توی ثانیه های قشنگ روزهای قشنگ این ماه قشنگ منو از دعاهای قشنگتون محروم نکنید.

                                                                           التماس دعا